Juni/Juli 2008: op visite bij vrienden, waar zich een gelegenheid voordeed. Een stel vrienden van Carlo en mij die daar ook op visite waren kregen kittens. Wij wilden erg graag een speelmaatje voor onze kat Zeepie. Zodoende vroeg ik in een doldwaze bui of er nog een kitten 'beschikbaar' was. Dit bleek het geval te zijn, en na kort overleg tussen Carlo en mijzelf besloten wij om hiermee door te gaan, en begin augustus arriveerde er een nieuw bewoonster op ons adres. Een klein zwart hummeltje met de mooiste goudgele ogen die je je maar kon indenken. Een beetje angstig, maar al gauw erg nieuwschierig veroverde de kleine Pringle al snel onze harten. Toen Zeepie overleed verzachte haar aanwezigheid ons verdriet.

Al gauw was ze niet meer weg te denken uit ons leven. Speels als ze was was niet altijd alles veilig, ook zijzelf niet. Snachts was ze altijd in de buurt van ons bed te vinden en in een speelse bui (regelmatig dus) apporteerde ze zelfs haar muis. Wat waren wij trots op ons kleine meisje, dat groeide als kool en al snel een klein dametje begon te worden, met de bijbehorende attitude. Een half jaar ging voorbij, en al gauw kwam de tijd daar dat ze eraan moest geloven: ons lieve kleine dametje zou gesterilliseerd worden. In eerste instantie was dit voor half januari in de planning, maar door laksheid van Carlo en mijzelf belden wij pas begin februari de dierenarts. 10 februari zou het gebeuren, de grootste verandering in Pringles leven, maar voor haar eigen bestwil. De avond daarvoor mocht ze niet eten, en dat was best wel moeilijk, want zodra ze ons aankeek met haar betoverende ogen was het heel moeilijk om haar iets te weigeren. De volgende ochtend bracht Carlos moeder mij met m'n meisje naar de dierenarts. Daar liet ik haar achter, mezelf snel dwingend het gebouw te verlaten, omdat ik anders misschien haar van streek zou maken door mijn eigen doemdenkerij. Op de terugweg in de metro bleef ik mezelf moed inpraten, het zou gauw voorbij zijn en na een paar uur konden we haar weer ophalen en verwennen. Thuis maakte ik me rustig aan klaar voor m'n werk en ging nog even snel boodschappen doen. Toen ging m'n telefoon... Carlo belde. Een beetje verbaasd nam ik op, want hij sliep nog toen ik wegging omdat hij een nachtdienst moest draaien. Hij klonk van streek, en ik vroeg wat er aan de hand was. Eerst wilde hij het niet vertellen; maar na wat porren kwam het toch. Pringle was dood... Ik wist niet wat er gebeurde, ik kon het niet geloven. Pas toen ik naar huis liep begon ik het te beseffen. Mijn meisje... mijn zwarte dametje was weg!

Zo snel als we konden reden we naar de dierenarts, waar ik vrijwel meteen doorliep naar het hokje waar ik Pringle nog geen drie uur terug had achtergelaten. Daar lag ze, alsof ze lag te slapen. Haar buikje was geschoren, en om haar voorpootje zat een felgeel verbandje. Dat was van een infuus, waarmee ze nog hadden geprobeerd om haar bij te brengen vertelde de dierenarts. Het was een kleine kans... een van 1 op 1100 ongeveer. We hebben haar meegenomen, en in de tuin van Carlos ouders begraven. Het moment dat ik haar los moest laten was een van de moeilijkste in mijn leven...

10 februari overleed Pringle, net 7 maanden oud door stomme pech... Net die ene kans. In het begin zagen we haar nog overal, en struikelden we over haar als vanouds, wat het verwerken er niet makkelijker op maakte. Nog steeds mis ik haar als ik thuis kom...

Vaarwel lieve Prin, mijn mooie dametje. In mijn hart zal je altijd een plekje blijven houden...

My face in the mirror
staring back into my eyes
blue whirls of confusion
is this me
or is it not?
What I am is yesterday
or maybe even tomorrow


 

Hieronder zal ik vanuit het oogpunt van Ialis de gebeurtenissen op LF VI beschrijven. Veel plezier met het lezen over hoe mijn elfje zich nou weer in de problemen heeft gebracht...

--------------------------------

Oh goden help me... Ik heb een mens gedood! Hoe is dit zover gekomen? Hoe kan ik het mezelf ooit vergeven?.. Is dit een nachtmerrie waar ik in terecht ben geraakt? Ik voel me zo verschrikkelijk...

Ik zal bij het begin beginnen, voor zover ik het me nog kan herinneren. De gebeurtenissen zijn elkaar weer zo snel opgevolgd de afgelopen dagen.

Eergisteravond begonnen de problemen. Ik was net terug in het dorp aangekomen, nadat ik Luxo had genezen, toen ik het gevoel kreeg dat er iets niet klopte... Mijn genezende krachten voelden vreemd, onbekend. Al snel bleek, dat dit niet alleen bij mij het probleem was, maar dat alle magiegebruikers, zowel bij de priesters als bij degenen die dragonmagie gebruiken, hetzelfde gevoel hadden, dat hun magie niet meer werkte.

Toch mocht dit de vreugde van de terugkeer van Rosetta en later van Adrienne, de twee mensen met wie ik mijn geloofsovertuiging deel, niet drukken. Ook kwamen er nieuwe mensen aan in het dorp, hoewel deze vreemde verhalen met zich meebrachten. Het eerste tweetal vertelde dat hun dorp was overvallen door elven. Ik kon mijn oren niet geloven, en nog steeds is het idee dat mijn volk een mensendorp zou overvallen voor mijn gevoel ronduit belachelijk. Er moet haast wel een vergissing zijn. Het andere tweetal mensen begrijp ik zo mogelijk nog minder. Zij noemen elven Weyanen, wat dat dan ook moge betekenen en hebben het over manitou, wat zoiets als geesten zijn geloof ik, en nog veel meer termen die ik niet ken. Ik moet toegeven dat ik enigszins nieuwschierig naar ze was, hoewel ze duidelijk lieten merken dat ze ons elven niet vertrouwen.

Ook kregen we nieuws van Aya, de halfgodin en dochter van Ainna, godin van de liefde. Zij vertelde ons over Moronc, een wezen dat qua kracht gelijk staat met de goden die wij kennen. Deze Moronc heeft gepoogd de goden en alle werelden waaronder de mensenwereld, de elvenwereld en die van de dwergen, te vernietigen. De overgebleven tien goden, waarvan wij er negen kennen, hebben zich vervolgens verzameld, en hem met vereende krachten opgesloten in een zegel. Echter, het zegel is verzwakt, en als we niet snel zijn, zal het breken en is Moronc weer vrij om rond te lopen. Aan ons is de taak toebedeeld om de artefacten die de goden hebben gebruikt om het zegel te creeëren te vinden en te bewaken. De eerste hint die we kregen was 'volg de dobbelstenen.'

Die avond heb ik onder leiding van Frederique nog een anatomieles gehad. Zoals gewoonlijk heb ik ook dit keer weer een hoop geleerd. Ik vraag me soms wel eens af hoe Frederique aan al die kennis komt. Op de weg terug naar het dorp vroeg hij me of ik vond dat iedereen een tweede kans verdiende. Ik vond (en vind) van wel, tenslotte in ieder wezen is ergens nog wel iets goeds ook al moet je soms diep graven. Frederique leek een andere mening te hebben. Het was een interessant gesprek en het is nog lang in mijn gedachten blijven hangen.

De volgende dag ben ik eerst samen met Adrienne en Rosetta naar de tempel gegaan. Daar hebben we gebeden tot Eveleen, om onze krachten weer terug te krijgen. Het resultaat was meer als wat ik durfde hopen. Ik heb nog niet al mijn krachten terug, maar het begin is er. We vermoedden dat het nu alleen nog een kwestie is van oefenen. Later, in het begin van de middag kwamen de dobbelstenen in het dorp, samen met twee priesteressen van Chait, de god van list en bedrog. Iedereen moest kiezen voor even of oneven. Vervolgens werden we in twee groepen het bos in geleid door de priesteressen. Daar moesten we een aantal personen kiezen die verder mochten een soort van tunnel in. Ik ben niet daar in gegaan, maar diegenen die achter bleven mochten een voor een drie raadsels beantwoorden. Deze heb ik alle drie goed geraden, ondanks dat ik dat absoluut niet van mezelf verwacht had. Toen werden we echter terug naar het dorp gestuurd.

Terug in het dorp aangekomen begon de dag al tegen z'n einde te lopen. Maar terwijl wij de middag nog aan het bespreken waren, kwam er ineens een groep mensen binnen die ons uit naam van Moronc probeerde te dwingen om de artefacten aan hen over te geven. We hebben het voor elkaar gekregen om ze weer het dorp uit te krijgen, maar niet nadat ze dreigden dat ze die nacht om 12 uur terug zouden komen en we ze dan een artefact moesten geven. Alleen hadden we er nog geen in handen en waren we zeker niet van plan om ze af te staan als we er een zouden hebben...

Dus maakten we ons op om het gevecht met deze Moronc volgelingen aan te gaan. Ik kan niet zeggen dat ik er erg naar uit keek, maar het leek nogal onvermijdelijk.

Ook waren we aan het bedenken wat de goden voor artefacten zouden kunnen hebben. Frederique kwam met het idee dat de sleutel die Zirrah, een elven druïde, al een tijdje droeg ook een artefact zou kunnen zijn. Het leek mij dat als de sleutel een artefact zou zijn, dat ons wel duidelijk was geworden, maar Frederique drong toch aan om mee te gaan naar zijn kamer in de herberg om informatie over de sleutel te zoeken. Het leek nogal belangrijk voor hem te zijn, dus besloten Zirrah en ik mee te gaan. Dit, bleek echter al snel, was een zeer grote vergissing van ons beiden. In zijn kamer stonden vele boeken. Geïnteresseerd naar de inhoud van deze boeken begon ik de kaften te bestuderen. Pas na een tijdje viel het me op dat de lucht om ons heen killer leek, en het licht in de kamer leek veranderd. Ik keek op, en een koude rilling ging door mijn lichaam toen ik erachter kwam dat Zirrah, Frederique en ik ons niet meer in de herberg leken te bevinden. Frederique had ons meegenomen naar zijn kasteel, vertelde hij ons, omdat wij de sleutel bij ons hadden die kennelijk de reden was dat hij naar ons dorp was gekomen. Hij had daar zijn best gedaan, en was er in geslaagd mag ik wel zeggen, om ons vertrouwen te winnen, om deze sleutel te bemachtigen. We hebben heel lang gepraat, en hoewel ik niet blij was met onze gevangenname, en ik me onafgebroken zorgen maakte over het dorp, begreep ik zijn situatie. Frederique beloofde me dat hij ervoor zorgen dat het dorp ons niet zou missen in het aankomende gevecht tegen de volgelingen van Moronc, en genoeg healingpotions te brengen daar. Toch heb ik me voorgenomen om zodra de mogelijkheid zich voor zou doen, te ontsnappen samen met Zirrah, het liefste met de sleutel. Voordat ik me zou terugtrekken naar mijn slaapkamer, waar Zirrah zich ondertussen al naar had begeven, stelde Frederique voor om nog een anatomieles te houden. Hoewel ik de situatie wat ongepast vond, wilde ik graag nog iets positiefs aan deze avond over houden, en dus stemde ik toe. Echter toen ik van het lijk waar we op oefenden de huid van de arm af had getrokken, en de spieren had blootgelegd om te bestuderen, kwam Frederique met de optie om te leren van de beweging van de spieren. Verbaasd vroeg ik hoe dit mogelijk was, en hij legde het een en ander uit over de kunsten der necromantie. Nou had ik wel eens van deze vorm van magie gehoord, maar ik had het nog nooit gepraktiseerd zien worden. En hoewel ik wist dat deze vorm van magie vaak voor slechte doeleinden gebruikt werd, kon ik het niet helpen om er nieuwsgierig over te zijn. Tenminste, in eerste instantie was ik zeer geschokt, en kon ik mijn ogen niet geloven! Geschokt als ik was ben ik door een dienaar van Frederique naar mijn slaapvertrekken gebracht. Frederique had ook daar wat boeken met uitleg over Necromantie laten brengen. Eerst wilde ik deze niet inzien, sterker nog, ik durfde er nauwelijks naar te kijken. Maar als ik er nou iets over zou leren, zou dat misschien helpen bij mijn onderzoeken om genezing te verbeteren. Dus kon ik het niet laten om deze boeken in te zien, en voordat ik het wist begon het alweer licht te worden. Ik heb de hele nacht zitten lezen! De theorieën zijn zeker interessant.

De volgende morgen werd ik door bedienden aangekleed in nieuwe kleding. Ik vond dit een zeer merkwaardige ervaring, maar de mensen die ons hielpen wilden er niet van weten dat ik het zelf deed. Vervolgens werd ik naar een eetzaal gebracht, waar ik weer verenigd werd met Zirrah, die ook in nieuwe kledij was gestoken. Onwennig was deze kleding wel, duidelijk iets wat voor mensen was bestemd, en niet iets wat elven ooit zouden verkiezen. Toch waren mijn gedachten niet zozeer bij het eten, of bij de kleding. Mijn gedachten waren een chaos. Alles wat er gebeurd was in zo een korte tijd; mijn zorgen over Portshire en haar inwoners, ook al kon Frederique mij vertellen dat iedereen daar in leven was en in goede gezondheid, en de kennismaking met Necromantie, iets wat ik eigenlijk met een gigantische boog zou moeten vermijden maar wat mij toch zo aantrok liep door elkaar heen in mijn hoofd. Na het eten, niet dat ik een hap door mijn mond kon krijgen, zijn we een rondje door een tuin in het kasteel gaan wandelen. Vervolgens gingen we naar een andere zaal. De indeling van de zaal was er eentje die ik nog nooit eerder had gezien. In de ene hoek was een ophoging, waar drie stoelen stonden en een tafel. Aan de andere drie zijden waren zitplekken die trapsgewijs opliepen naar boven. Op twee manieren kon men de zaal betreden, tussen de ophoging en de zitplekken. Frederique nam, terwijl wij nog maar net in de zaal waren, mij mee naar buiten en liet Zirrah achter onder de hoede van de twee bedienden en de twee dames die kennelijk ook in zijn dienst waren. Hij deed mij een voorstel; om een contract met hem, en zijn meester, aan te gaan en alle kennis die ik maar wilde beschikbaar te hebben. Hoe graag had ik dit direct willen afwijzen! Maar het aanbod van kennis was zo verleidelijk... Hoe goed kende Frederique mij ondertussen? Ik raakte bijna in paniek, zo moeilijk was de beslissing voor mij. Maar ik wist dat ik Frederique en zijn meester niet zou kunnen vertrouwen en dat ze zeer waarschijnlijk lijnrecht tegenover Eveleen zouden staan. En in mijn godin stel ik al mijn vertrouwen, en mijn hoop. Gesterkt door de gedachte aan haar sloeg ik het voorstel af, en er leek een zware last van mijn schouders te zijn gevallen. Frederique leek enigszins teleurgesteld te zijn, en bracht mij weer terug naar de zaal. Vervolgens nam hij Zirrah mee, ik vermoed om eenzelfde voorstel te doen. Ik geloof dat het Zirrah veel minder moeite koste om zijn voorstel af te wijzen, en ik hoop dat het voor haar minder moeilijk was dan voor mij.

Enige tijd zaten we in stilte, Zirrah en ik allebei lezend en Frederique in de stoel in het midden. Hij had zijn zwaard op tafel gelegd, ervan overtuigd dat wij geen van beide het in ons hadden om deze op te pakken. Toen kwamen er soldaten aan, twee van hen gingen naast Frederique geknield zitten, terwijl de rest zich bij de ingangen van de zaal plaatsten. Ik vond het enigszins vreemd dat de zaal ineens zo zwaar bewaakt diende te zijn, maar al gauw werd het me duidelijk toen bleek dat de dorpelingen van Portshire, onze vrienden, ons kwamen redden. Mijn hart sprong op van blijdschap toen ik Malmah, Rua'ana, Adrienne en Rosetta weerzag. Ik snelde naar hen toe, maar Frederique riep mij weer bij zich, dreigend mijn geheimen aan iedereen te vertellen. Ik wist dat een aantal van degenen die ik mijn vrienden noemden waarschijnlijk zeer van streek zouden zijn als ze hoorden dat ik al vier weken in lijken sneed, dus gehoorzaamde ik hem, hopend dat deze situatie snel opgelost zou worden. Malmah eiste een verklaring van Frederique, die immers bij ons in de dorpsraad had gezeten en ons vertrouwen genood. Maar Frederique gaf deze niet en liet zijn ware aard zien: nogmaals deed hij mij het voorstel hem en zijn meester te dienen. Zou ik weigeren dan zou hij alsnog mijn geheim te delen met mijn vrienden. Ik brak... vanaf dat moment staat alles nog zo duidelijk in mijn herinneringen gegrift. Oh hoe graag zou ik willen dat ik deze momenten kon vergeten! Mijn dilemma lag daar overduidelijk, voor iedereen te zien, en ik kon aan niets anders denken dan dat ik niet wilde dat Adrienne of Rosetta te weten zou komen wat ik had gedaan. Ze zouden het vast niet begrijpen! En wat zouden ze teleurgesteld in mij zijn. Maar ik kon het niet, ik zou nooit dat contract met hem aangaan... En dus kon ik niet veel meer doen dan aanhoren hoe Frederique aan de anderen vertelde wat wij de afgelopen vier weken hadden gedaan. Ik zag de reacties op Adrienne en Rosettas gezichten en barstte in tranen uit. Ik kon ze niet vertellen dat het leugens waren...

Vervolgens wende Frederique zich naar Zirrah en mij en vertelde ons dat één van ons zijn contract zou moeten tekenen. De ander zou naar zijn zeggen vrij zijn om te gaan waar zij wilde. Ik twijfelde geen seconde; de dorpelingen zouden mij zeer waarschijnlijk nooit meer vertrouwen, en ik zou niet kunnen leven met de gedachte dat ik Zirrah in Frederiques klauwen had achtergelaten... Ik nam het contract aan. Frederique bracht eigenhandig een brandmerk op mijn linkerschouder aan, terwijl de rest van de dorpelingen toekeek. Sommigen probeerde aan te vallen, maar de soldaten van Frederique hielden hen op afstand. Ik zou wachten tot de rest weg was met Zirrah en dan... ik weet het niet, misschien mijzelf op de soldaten of Frederique zelf storten? Dan zou ik alsnog te maken krijgen met zijn meester, die ik toch niet aan zou kunnen... Zolang Zirrah maar veilig zou blijven voor hen... Ik weet nog dat Adrienne en Rosetta mij dingen toeriepen, hoewel ik me niet meer goed herinner wat. Terwijl ik naar ze luisterde, zag ik tot mijn schrik dat ook Zirrah gebrandmerkt werd. Geschokt vroeg ik Frederique waarom hij zijn belofte niet nakwam. Hij lachte me uit en zei dat ik te goedgelovig was als ik nog steeds geloofde dat hij zijn beloften zou nakomen. Op dat moment gaf ik alle hoop op, greep zijn zwaard en sloeg hem neer. Tenminste, dat was de bedoeling, denk ik... Maar het zwaard deed hem niks! Hij bleef lachen. “Waar zijn je principes nou?” vroeg hij. Ik was ten einde raad... De rest van het dorp was ondertussen in een gevecht met de soldaten geraakt, en overal om me heen zag ik ze vechten, en vallen... Ik vreesde voor hun levens. Toen, te midde van deze chaos hoorde ik de stem van Aya. Zij zei mij dat ik niet op moest geven, dat alle goden achter mij stonden. Haar woorden gaven mij kracht. Nogmaals liep ik op Frederique af, en hakte op hem in. En nogmaals had dit geen enkel effect. Totdat ik het zwaard omhoog hief en het recht door zijn lijf stak. Zijn blik! Nooit zal ik de blik in zijn ogen vergeten toen hij merkte hoe de dood hem tot zich nam. Één van de soldaten schreeuwde: “Heer Blanchard is gevallen!”... Frederique is, nee... Was Blanchard! Ik ben geloof ik achteruit gestrompeld en op de grond gevallen, want het volgende wat ik zag was Zirrah die bij mij was. Ik weet dat ik op dat moment overwogen heb om het zwaard ook door mijzelf te steken, maar voordat ik deze beslissing kon nemen werd ik van achter neergeslagen en verloor het bewustzijn.

Toen ik wakker werd stond Aya boven mij. Zij stelde mij gerust en genas ook Zirrah en de rest van de dorpelingen. Tevens gaf zij mij een amulet wat hiervoor aan Frederique/Blanchard behoorde. Ze vertelde dat dit amulet een ziel bevatte van een mensenvrouw genaamd Rosalind, die ooit Blanchards geliefde was. Het lichaam van Rosalind ligt in een tombe die op slot zit met de sleutel die Blanchard van ons afgenomen had. Aya droeg mij op Rosalinds ziel naar haar lichaam te brengen en het amulet daar te vernietigen opdat zij rust kan krijgen. Nadat ik deze taak geaccepteerd had, verdween Aya en kwamen Malmah en Rua'ana naar mij toe. Samen met hen ben ik weer terug naar het dorp gelopen. Maar hoe moet ik nu verder? Adrienne wil mij niet meer aankijken, en hoewel ik het idee heb dat Rosetta mijn acties niet direct veroordeeld vraag ik me af of zij nog wel wat met me te maken wil hebben. Ik weet het niet meer... de tijd zal het leren, hopelijk...

5 april, een maand nadat we in ons eigen huisje waren gekropen, haalde ik mijn vriend over om naar het asiel te gaan. Gewoon om te orienteren. Ik wilde namelijk erg graag een kat in huis, maar hij was nog niet zo heel erg enthousiast... Dus had ik hem overgehaald om op zaterdag naar het asiel te gaan, gewoon om even te kijken wat voor katten er daar waren. En zo gebeurde het, wij stonden in het asiel, een beetje onwennig en (in mijn geval) zenuwachtig en enthousiast. Langs de hondenhokken kwamen we bij het gedeelte met de katten. Ik had al gekeken (de vorige dag) op de internet site, en herkende dus een aantal katten die in de hokken zaten. De hokken waren eigenlijk kamers met een glazen deur en een deur naar een buitenverblijf. Er zaten 5 - 10 katten in één hok. Ook was er een map waarin de extra info over de katten instond; naam, leeftijd, karakter en een 'geschiedenis' (wat ze bij het asiel van de katten wisten). In de tweede ruimte was er een tweetal oude taarten (een moeder van 10 en een dochter van 9) die ons wel beviel; ze leken rustig en moesten met z'n tweeën geplaatst worden. Maar in het een na laatste hok viel ons meteen een kat op. Hij stond voor de glazen deur ons een tikkeltje brutaal aan te kijken alsof hij wilde zeggen 'kom dan, dan laat ik je zien hoe geweldig ik wel niet ben'. Eigenlijk waren we al verkocht voordat we de deur van het hok binnenstapten. Zodra we binnen stonden begon hij te 'praten' en aandacht te vragen. Hij gaf kopjes, kroop onder m'n jas en was echt helemaal geweldig. Zijn naam was Björn, en hij had gigantisch mooie opvallende ogen, een mooie vacht en twee 'frommeloren' (er zaten een paar knikjes in, wat hem een heel stoer uiterlijk gaf).  Al met al was de keus dus snel gemaakt; deze kat moest en zou met ons mee naar huis. Dus we kochten hem, en terwijl we buiten stonden te wachten op m'n vriend z'n neef (die ons kwam ophalen met de auto) bedachten we een nieuwe naam voor hem. En zo kwam Zaphod bij ons thuis.

De eerste avond en de ochtend daarop kwam hij niet onder de keukenkastjes vandaan. Toen heeft hij een tijdlang overdag bovenaan de trap gezeten, maar snachts kwam hij bij ons op bed liggen. Langzaamaan durfde hij steeds meer, tot hij na 2 weken volledig aan ons gewend was. Hij hield erg veel van praten, geaaid worden en aandacht. Zeepie (wat al gauw z'n afkorting werd) lag iedere avond bij ons op bed, en vaak ook sochtends bij mij op schoot op de bank. Als ik naar buiten ging om te roken of om boodschappen te doen, zat hij op de mat op me te wachten. Als ik langere tijd weg was, kwam hij zodra hij m'n sleutels hoorde, naar beneden, luid mauwend om aandacht. Hij was niet meer weg te denken uit ons leven. Ondanks zijn leeftijd (hij was 10 jaar oud) hield hij van spelen. Ook had hij niet door dat laminaat glad was, en vaak kwam hij spelend aanrennen, om af te remmen, door te glijden en in een hoek te verdwijnen.

Maar omdat we toch het idee hadden dat hij alleen was, hebben we een paar weken terug een kleine kitten gehaald, Pringle is haar naam. Zeepie moest wel even aan haar wennen, maar echt haat en nijd was het niet. Hij moest gewoon even de kat uit de boom kijken.

Eigenlijk viel mij na Castlefest (begin augustus) al op dat Zeepie wat stijver was, maar ik dacht dat dit kwam doordat hij te dik was geworden. Dus hebben we hem een beetje op dieet gezet, om er wat grammetjes af te krijgen. Maar ook het spelen was eigenlijk weg, en hij lag voornamelijk boven op een houten krat te slapen. Toch was hij nog wel aan het praten, en kwam ook regelmatig om een aai.

Maar toen ik donderdag even thuis was (ik zit al anderhalve week bij een vriendin van me) viel me meteen iets op. Zeepie kwam niet naar beneden om me te begroeten. Dus nadat ik Pringle even wat aandacht had gegeven, ging ik toch maar even naar boven. Hij lag op de grond in de studeerkamer, en leek blij te zijn dat ik er was. Ik ging naast hem zitten, maar maakte me toch wel zorgen. Hij praatte namelijk helemaal niet, hoewel hij wel van de aandacht leek te genieten. Toch wel bezorgd om hem ging ik terug naar m'n vriendin, nadat ik aan Carlo de opdracht had gegeven om Zeepie goed in de gaten te houden.

De volgende middag werd ik echter door Carlo gebeld... Zijn moeder was naar met Zeepie naar de dierenarts. En het zag er slecht uit. Carlo had hem die ochtend in de douche gevonden (waar Zeepie nog nooit was geweest), en toen hij naar z'n werk ging en zijn moeder bij Zeepie kwam kijken, had hij gal op gekotst. Maar we zouden nog even afwachten wat er uit de tests die de dierenarts ging doen zou komen.
Net een half uurtje later werd ik weer gebeld. Of ik onmiddelijk naar huis kon komen, zodat ik nog afscheid van Zeepie kon nemen...

Halsoverkop ben ik naar de dierenarts gegaan. Carlo kwam uit z'n werk en was 5 minuten voor mij aanwezig, en ook z'n moeder was er nog. Zeepie lag in z'n reismandje op de behandeltafel. Hij mauwde heel zachtjes een 'hallo' maar verder was er weinig meer over van de Zeep die ik kende. Er was weinig aan te doen. Nadat we afscheid hadden genomen kwam de dierenarts binnen, en gaf ze hem een overdosis slaapmiddel...
Op 5 september, 5 maanden nadat we hem uit het asiel haalden, hebben we hem moeten begraven. Ik mis Zeepie gigantisch, en ik wou dat ik hem terug kon krijgen, of op z'n minst nog een keer kon vasthouden...

Dag lieve Zeep, je zal altijd een plekje in m'n hart hebben...

Ja mensen, daar ben ik weer. Terug van weggeweest (gelukkig dat hier toch bijna niemand leest :P).

Het is alweer een aantal weken terug dat ik voor het laatst hier gepost heb, dus geef ik even een korte update, en dan met name de dingen die in mijn leven veranderd zijn.

Maar eerst even wat gebleven is:
- mijn onzinnigheid
- mijn blondheid
- naïviteit
- mijn vriend ^^
- mijn persoonlijke mindf*ck

En dan wat veranderd is:
- mijn woonsituatie; ik woon eindelijk samen met m'n vriend en ben erg happy
- mijn kat; ja, ik heb een kat, hij heet Zaphod en is 10 jaar en het meest fantastische beest dat ik ooit ben tegengekomen
- ... van alles, maar niet echt iets bijzonders


Dus om meteen maar even over de persoonlijke mindf*ck. Ik heb een aantal weken terug eindelijk de stap genomen om therapie te nemen. Niet dat ik er om te springen stond, maar ik wil gvd weer eens controle over m'n eigen leven, is dat gek? Waarschijnlijk wel, maar ja, ik ga in therapie omdat ik gek ben en dus sluit dat mooi aan. 
Een van m'n problemen is dat ik niet durf te bellen. Dus die lieve vriend van me heeft gebeld om me aan te melden. En na een telefonische intake (die ik helaas wel moest doen) is het dan maandag eindelijk zo ver dat ik m'n intake mag doen voor het echie. Nou zal ik eerlijk toegeven, ik ben geen held, aka ik schijt dr voor in m'n broek. Maar goed, áls alles goed gaat gaat m'n vriend mee om m'n handje vast te houden. Dat soort steun kan ik tenslotte goed gebruiken.

Verder speelt op het moment vooral het hoofdstuk 'Omen' rond. Afgelopen Omen ( 5 om precies te zijn) heb ik me op zich wel goed met m'n karakter Kayra vermaakt. Punt is dat ik me vooral heb vermaakt met twee vrienden die respectievelijk m'n schoonzus en m'n broer speelden. Ik moet hier helaas speelden van maken, want deze twee zijn allebei gedood afgelopen event. Voor mij dus echt een baal-moment. Nu kom ik dus bij de grote vraag: Wat Nu?
De opties die ik heb zijn de volgende:
- Ik kan met Kayra door blijven spelen
- Ik kan een nieuw karakter maken en daarmee gaan spelen

De eerste optie is eigenlijk de optie die iedereen om me heen het meest zou waarderen. 
Nu zal ik even kort uitweiden over mijn Kayra. Het is an sich een leuk karakter, lekker veel power enzo. Alleen heeft ze érg weinig roleplay en ben ik zelf bang om op dingen af te stappen én om te vechten (terwijl het een fighter is... zucht) Oftewel, mijn 'Omens' zagen er eigenlijk altijd zo uit: iedereen had het er ongelovelijk naar z'n zin, behalve ik, ik diende als decor in het hoekje... figurant voor het hele weekend die het liefste ook gewoon vooral dr bek moest houden en zich vooral niet ergens mee moest bemoeien. Tenminste, zo voelde het, ik weet zeker dat iedereen die op Omen speelt iets anders zou beweren. 
Goed, terug naar uitleg van de eerste optie (ja, ik spring wat heen en weer, ik weet het): Ik vind het flauw om gewoon een karakter weg te laten lopen of dood te laten gaan alleen omdat je karakter je niet ligt. Maar Kayra ligt me al 4 evenementen niet, en je kan dus níet beweren dat ik het niet geprobeerd heb. Het liefste zou ik dus (voor mijzelf dan) een nieuw karakter spelen. Zeker als je bedenkt dat die twee vrienden waar ik het eerder over had twee geweldige karakters neer gaan zetten, waar ik in principe mee mee mag doen. 
En dit brengt ons bij het volgende probleem in optie één: als ik dan weg zou gaan als Kayra, vind men dat ik dat moet doen op een manier waarop de andere spelers er ook iets mee kunnen. Oftewel; ik moet de SL gaan contacteren (vind men) en ervoor zorgen dat ik, het liefste midden op het dorpsplein, door een monster volledig tot moes geslagen wordt. Mijn idee, namelijk afscheid nemen van hen die belangrijk voor me zijn en het bos in trekken (wat vergeven is van de ondoden) om me daar te wreken op de moordenaars van mijn broer en mijn schoonzus, was geen optie, want daar zou geen spel mee gemaakt kunnen worden (want een eventuele searchparty zou niet kunnen?). En het liefste heeft men gewoon dat ik m'n kop dicht houd, vooral op houd met zeiken en doorspeel met Kayra. Alles leuk en aardig maar even twee dingen:
1. Als Kayra blijft leven blijf ik waarschijnlijk decor voor iedereen zijn, iedereen gelukkig, behalve ik, maar ja, boeiend!
2. Als ik haar dood laat gaan, of dit nou midden op het dorpsplein gebeurd of in het bos, ik kan me gewoon niet voorstellen dat íemand er iets mee gaat doen (terwijl ze willen dat ik haar zo dood laat gaan dat ze íets mee kunnen doen roleplay-gewijs). Tenslotte, niemand trok zich iets van Kayra aan terwijl ze leefde, waarom zou iemand dan zich iets aantrekken van haar dood?

Dit is dus (zoals je waarschijnlijk wel gemerkt hebt) iets waar ik eigenlijk gewoon erg pissig om ben. Ik durf het alleen niet te zeggen, maar ik heb eigenlijk zoiets van 'ik heb 4 evenementen (á min.  50 euro) opgeofferd om voor jullie een achtergrondje te zijn, nu wil ik eindelijk iets doen wat ík leuk vind en wordt dat dus eigenlijk gewoon de grond in geboord'. 
Waarschijnlijk zal ik dus gewoon iedereen 'pleasen' en gewoon doorspelen tot Kayra (eindelijk) 'normaal' dood zal gaan, en kan ik dan daarna (hopelijk) nog meespelen met de anderen in een rol die me wél leuk lijkt.

Nou zal ik toch een beetje positief afsluiten, want het is niet dat Kayra geen leuke rol is, het is alleen dat ík er erg veel moeite mee heb, en ik heb me afgelopen Omen ook zeker wel vermaakt, maar dit hele gedoe doet dat enigszins verbleken.

Anywho, ik heb weer ff gespuit, mocht iemand tips hebben anders dan 'ik zou het gewoon de waarheid zeggen over hoe je je voelt' (want dat zou ook moeten)  dan zijn die van harte welkom.

xxx
Oro

één van de mooiste opmerkingen gemaakt op de afgelopen G&F-beurs, die ik toch eigenlijk niemand wil onthouden. Zal even snel een kleine toelichting van te voren geven. De Gothic & Fantasy beurs in Rijswijk, word gewoonlijks door verschillende types mensen overspoeld. Dit keer echt viel een aantal van mijn collega-weirdos, mindere weirdos en mijzelf op dat vooral de kleine 'schattige' kijk-ik-probeer-stoer-te-doen emo meisjes (en jongetjes die je haast meisjes zonder tieten kunt noemen) in een overdosis aanwezig waren. Na de nodige grappen én (wat er echt bij vermeld dient te worden) na de nodige meisjes af te moeten wijzen aan de stand waar ik hielp (we verkopen alcohol en inderdaad, alleen aan 16 jaar en ouder) kwam deze opmerking van Marc en mijzelf toch wel heel erg tot zijn recht

"Volgende keer als er weer zo'n emo meisje van 14 voor onze stand staat; zeggen we gewoon "nee sorry, we kunnen je geen mede verkopen. Maar kijk eens, hier heb je een scheermesje!"

De beste oplossing; ze krijgen dan wel geen alcohol om de pijn van hun bestaan mee te doven; maar ze kunnen tenminste hun agressie, depressie en andere ongein uiten op een voor emo's geheel geaccepteerde manier. Horen ze er toch nog een beetje bij!

Neej, deze titel is geen hint naar hoe ik me voel. Wel naar hoe ik me wil voelen. Zou best fijn zijn. Op het moment voel ik me echter meer dubbelbrak. Al drie dagen slecht geslapen, plus nog wat andere (minor) problems en dan savonds met een 'stralende' lach chagerijnig naar bezoekers op m'n werk doen. Maar goed, het kan altijd erger. Je zou tenslotte ook je dubbelfris kunnen voelen vlak voordat je naar bed gaat. Dat is vervelend, want dan heeft het hele naar bed gaan geen nut. Of je kunt dubbelfris zijn terwijl je op het punt staat in de modder te worstelen. Das ook vervelend, want dan ben je mete en smerig. Enz. enz. Zo zie je maar, t valt allemaal wel mee. 

Maar waarom wordt je van dubbelfris niet gewoon echt dubbelfris? Ik vind het wat dat betreft net een misleidende reclame. Tenslote, per 1 januari moet ieder drankje of frutseltje kunnen bewijzen dat het doet wat men zegt in de reclame en op de verpakking. Nou, dan vind ik dus dat Dubbelfris ook z'n naam moet wijzigen. Want al drink ik er 10 pakken van, frisser wordt ik niet (misselijk wel, want welke idioot drinkt er nou weer 10 pakken frisdrank op...). 

Maar goed, ik ga weer eens wat verder op het internet struinen (wat een raar woord eigenlijk) en dan ga ik ook maar weer eens wat nuttigs doen.

Ciao

over het nut van kersenyoghurt gesproken... kersen zijn goed, dat is algemeen bekend. De persoon die kersen niet goed vind is zelf niet goed, want kersen zijn gecreeerd op de beste plaats waar men kan zijn (waar dat is moet nog uitgevonden worden en is vast en zeker voor een volgend bericht een goede vraag) 
Yoghurt is een neutraal voedingsmiddel, ook dit is logisch. Mensen houden van yoghurt, of niet, dat maakt ze niet minder mens (denk ik). 

Maar waarom zou iemand het bedenken om het goede van kersen te mixen met het neutrale van yoghurt? Heel simpel. Goedheid kan vaak niet door mensen bevat worden in de gedaante waarin deze goedheid ter aarde verschijnt. Dit is erg lastig, aangezien iemand dus bijna perfect goed kan zijn, maar toch niet van kersen kan houden omdat deze persoon dus de goedheid van de kers niet in kan zien. Om het maar eens met feiten te onderbouwen; Christus was ook een goed mens, maar toen hij werd gekruisigt, waren een hoop neutrale mensen verblind door de haat van de slechterikken. Zo werkt het dus ook met kersen. Daarom hebben de kersenfabrikanten hun hoofden bij elkaar gestoken... Door de kersen te vermengen met de yoghurt, wat immers een neutraal voedsel is, is het mogelijk voor een bredere doelgroep om de goedheid van de kers in te zien. De yoghurt ondersteund immers de kers hierin, daarbij dus een soort ladder creeerend, waardoor de neutrale of semi-goede mens makkelijker het ultieme goed; de kers, kan bereiken. Ideaal niet?

Goed, hier is dus de redenering van het nut van kersenyoghurt, ik hoop dat deze info nuttig wordt opgepakt en men voortaan een stuk beter over kersen en yoghurt denkt. Want onthoud: Yoghurt mag dan misschien een sober goedje lijken, zonder de yoghurt waren een hoop mensen van de ladder naar het goede afgevallen!